Najogólniej, aktualnie dostępne na rynku ładowarki podzielic możemy na sterowane zegarowo i sterowane "procesorem" (układem elektronicznym kontrolującym prąd i czas ładowania - jest to względnie nowy typ ładowarek).

W przeciwieństwie do akumulatorów samochodowych, które ładuje się stałym napięciem, akumulatorki Ni-Cd i Ni-MH ładuje się stałym prądem. Najprostszą metodą ładowania jest po prostu podłaczenie ładowanego ogniwa do źródla prądu o natężeniu C/10 na ok. 12-15h. C oznacza tu pojemność akumulatorka (liczoną w miliamperogodzinach - mAh) - przypomnijmy, że akumulatorek o pojemności 1000mAh (czyli jednej Ah - amperogodziny) to taki, który jest w stanie dostarczać prądu o nateżeniu 1A przez godzinę (lub prądu o natężeniu 2A przez pół godziny, 500mA przez dwie godziny, itd.) A zatem całkowicie rozładowany akumulatorek o pojemności 2000mAh należałoby, zgodnie z tą metodą, ładować przez 15 godzin prądem o natężeniu 200mA.

Opisana metoda jest dość "idiotoodporna" - prąd ładowania jest (a przynajmniej był, w starszych, mniej pojemnych typach akumulatorków) na tyle niewielki, że nie grozi drastycznymi skutkami ubocznymi w przypadku zbyt długiego przetrzymania akumulatorka w ładowarce (akumulatorek nie przegrzewa sie nadmiernie). Prostota metody - jak równiez schematu pozwalajacego zbudowac wykorzystujaca ja ladowarke - sprawiła, że tak właśnie działa większość ładowarek sterowanych zegarem. Aplikują one po prostu stały prąd przez czas o określonej długości, po czym prąd odłączają (lub przełączają się w tryb ładowania podtrzymującego, bardzo niewielkim prądem, mającego na celu zapobieżenie samorozładowania się akumulatorka). Ponieważ czas i prąd ładowania są tutaj zazwyczaj ustalone "na sztywno", taka metoda oznacza, że nowsze akumulatorki (o większych pojemnościach) nie zostaną naładowane do pełna (Dotyczy to najstarszych modeli ładowarek).